به بهانه سالروز تصویب اولین قانون کار در ایران

 سالروز تصویب قانون کار مصوب 1337 بهانه ایست تا به همه کارگران یاد آور شویم که هم آن قانون و هم قانون کار کنونی با همه ضعف ها و نارسایی هایشان محصول شرایطی بود که مبارزات کارگران در 1320 تا 1332 و حتی سال های پس از آن و همچنین انقلاب 22 بهمن سال7 135. جنبش قانون کار پس از آن به وجود آوردند این دستاورد ها در معرض هجوم گرایشی است که حقوق مسلم کار را برای کارگران برنمی تابد و حذف آن را به عنوان پیشکشی به  سرمایه داران و شرکای خارجی در دستور کار داده است .

به بهانه سالروز تصویب اولین قانون کار در ایران

بیست و هفتم اسفند سالروز تصویب قانون کار و یا در واقع باز نویسی و تصویب قانون کاری است که برای اولین بار در ایران قرار بود به ناهنجاری های موجود در روابط کار پایان دهد . البته پیش از آن هم در عهد رضا پهلوی مقررات کار در چندین بند تصویب شده بود اما آنچه به عنوان قانون در مجلس شورای ملی به بارای قانونگزاران مصوب شده بود به عنوان اولین سند معتبر  قانونی در مناسبات و روابط کار تا سال های پس از فروپاشی نظام سلطنتی بکار بسته شد

در سال 1369 نیز پس از یازده سال قانون کار جمهوری اسلامی پس از کشمکش های بسیار به تصویب رسید و جایگزین آن قانون گردید .

به بهانه این سالروز برآن شدم تا با توجه به تاثیری که هر این مصوبه ها بر زندگی من و کارگران هم نسلم داشته است و به نوعی یکی گذشته ما را با خود برده است و دیگری آیند ه را در می نوردد؛ نگاهی اجمالی داشته باشم و اندکی پیرامون این مقررات و ضوابط حاکم  برگذشته و حال طبقه کارگر ایران بازگویم. هرچند براین باورم که قوانین به خودی خود نمی توانند نقشی در زندگی فردی و اجتماعی مردم بزنند و این مجریان قانون هستند که به قوانین جان می بخشندو نیز بر این باور بوده و هستم که این گرایش و خواست قانونگزاران است که در تدوین و تصویب در کیفیت حقوقی قانون تاثیر میxadگذارند و در قدم بعدی این مجریان هستند که با تحلیل و تفسیرهای ممکن از آن به اجرایش همت می گمارند.