چالش های پیش روی تشکل های کارگری(بخش دوم)

چالش های پیش روی تشکل های کارگری(بخش دوم)

دربخش اول موانع قانونی برسر را ه شکل گیری سازمان های اتحادیه ای کارگران در ایران را یر شمردم اکنون به موانع ذهنی تشکیل سازمان های اتحادیه ای کارگران خواهم پرداخت

موانع ذهنی کدامند ؟ این موانع عمدتا ناشی از رشد نایافتگی ذهنیت عمومی در طبقه کارگر ایران و رشد ناموزون ذهنی در بین آگاهان کارگری است، خود این موانع در واقع محصول شرایط اجتماعی و تاریخی است که جنبش کارگری در آن قرار داشته و دارد. استبداد و استبداد زدگی به عنوان مهمترین عامل در توسعه نیافتگی ذهنی طبقه کارگر ایران از سال های پس از کودتای 28 مرداد 1332 تا کنون بوده است. رشدذهنی در نزدکارگران و حتی پیشگامان کارگری؛ همواره به دلیل سرکوب و پراکندگی یا متوقف شده یا بسیار کند و نامتوازن بوده است. گسست بین النسلی در طبقه کارگر ایران به دلیل سرکوب های دوره ای نیز مانع از انتقال درست، به هنگام و به جای تجارب ناشی از مبارزات اتحادیه ای کارگران بوده است. دومین عامل در ایجاد موانع رشد ذهنی بی توجهی به آموزش کاربردی حقوق کار در ایران در سطوح آکادمیک است. دانشجویان که عمدتا پس از پایان تحصیلات جذب محل های کار و تولید شده اند در زمینه حقوق کار کمترین واحد دانشکاهی را هم نگذرانده اند در نتیجه آشنایی به حقوق کار و به تیع آن آشنایی با مباحث اتحادیه ای و سندیکایی در نظام آموزش عالی ایران مغفول و مهجور مانده است. در نزد کارگران کم سواد تر و بیسواد این ناآگاهی در باره حقوق کار بسیار بیشتر است به جرات می توان گفت کارگران ایران قانون کار را هم به درستی نمی شناسند و این عدم شناخت کمک بسیاری به پایداری موانع رشد ذهنی می کند . در نزد آگاهان کارگری که ضرورت همبستگی کارگران را در یافته اند  و به نوعی تمایل به فعالیت هایی با مضمون و محتوی اتحادگرایانه دارند نیز این موانع به نسبت های دیگری دیده می شود.